Raya Manzarka przedstawiać nie trzeba. Współzałożyciel legendarnych, nieśmiertelnych The Doors ciągle jest w znakomitej formie. Na moment ze starymi przyjaciółmi z The Doors oraz wokalistą The Cult – Ianem Astberym przywrócili do życia macierzysty zespół Raya. Z Bobbym Kriegerem , z przerwami ale ciągle razem koncertują. Ray Manzarek to z całą pewnością jeden z najbardziej wpływowych klawiszowców w historii muzyki rockowej. Błyskotliwy, twórczy o natychmiast rozpoznawalnym stylu. Ciągle pozostaje wzorcem dla kolejnych pokoleń.

Roy Rogers obecny jest na scenie od ponad trzydziestu lat. Ze swymi The Delta Rhythm Kings z powodzeniem koncertował na całym świecie. Fenomen gitary slide, uważany jest za jednego z prekursorów gry tą techniką. Ośmiokrotnie nominowany do nagrody Grammy jako wykonawca, producent, autor tekstów i kompozytor. Był także producentem dwóch filmów zrealizowanych dla National Medal Of Art. Obydwa obrazy również zostały nominowane do Grammy. Fenomenalny gitarzysta, mocno zorientowany na muzykę bluesową. I czegóż można było się spodziewać po spotkaniu tych dżentelmenów w studio? Pierwszy , przesiąknięty wpływami psychodelii przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych; drugi to gitarowy spadkobierca Johna Lee Hookera i Duane’a Allmana. Dwa światy, wydaje się , że tak bardzo różne. Nie w muzyce i nie w przypadku, gdy ludzkie geniusze wzajemnie się uzupełniają. Prawdopodobnie nikt nie spodziewał się, że ci dwaj muzycy stworzą tak genialny zespół. Żadne stylistyczne ramy w ich wypadku nie mają znaczenia. Rock, jazz, funky, fusion, blues a nawet elementy New Wave. Nie do pomyślenia ale tak jest faktycznie. Całość brzmi wybornie. Oczywiście nie sposób nie usłyszeć w tej przecudnej muzyce szamańskiego ducha The Doors. Szczególnie wtedy, gdy muzykę prowadzi fortepian lub hammond Manzarka. Jest stylowy jak niewielu innych. Z kolei wirtuozerski slide Rogersa fantastycznie dopełnia całości w blues-rockowej estetyce. Dwa albumy w dorobku to dwa arcydzieła. W najnowszym „Translucent Blues” warstwą tekstową zajęli się poeci Jim Carroll, Michael McClure i legendarny Warren Zevon. Zespół uzupełniono, choć to może niezbyt odpowiednie określenie o najprawdziwszych wirtuozów swego instrumentu. Na gitarze basowej zagrał Steve Evans dawniej podpora grupy Elvina Bishopa; za bębnami zasiadł współpracownik Roberta Craya, Kevin Hayes a na tenorowym saksofonie zagrał fantastyczny George Brooks z zespołu Johna McLaughlina. Trzeba większej rekomendacji? Wydaje się, że nie. To Supergrupa. Manzarek-Rogers Band pojawią się w maju na trzech koncertach w Polsce. Jak się przekonacie to na wskroś nowoczesne i nowatorskie granie, mocno osadzone w różowych latach siedemdziesiątych – złotej epoce rocka.

Korzenie z tamtych szalonych, rockowych lat ciągle obowiązują.

Bilety w sprzedaży: www.eventim.pl, CIM, Eskulap, Lock Long Luck, empik, Organizatorem koncertu jest Stowarzyszenie InArt i Agencja Koncertowa Tangerine.

Złap Blues Busa! Pod takim hasłem przebiega konkurs, w którym można wygrać bilety na tegoroczne Bluesonalia w Koninie.

Konkurs nie wymaga niczego oprócz refleksu. Przyda się aparat fotograficzny, ale wystarczy telefon komórkowy z funkcją aparatu. Zadaniem uczestników jest znaleźć, krążącą po mieście, zieloną furgonetkę z reklamą Bluesonaliów i ją sfotografować. „Haczykiem” jest tylko to, że nagrodzone zostaną najbardziej dowcipne, najoryginalniejsze zdjęcia. Czasu na mistrzowskie ujęcia jest jednak sporo, bowiem rozstrzygnięcie konkursu nastąpi 9 listopada.

Zdjęcia konkursowe należy przesyłać na adres e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. lub Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. . Efekty tej zabawy będzie można zobaczyć na stronie www.inart.org.pl.

Konińskie Bluesonalia w tym roku odbędą się po raz szesnasty. To najstarsza i jedna z największych imprez bluesowych w Wielkopolsce. Inicjatorami festiwalu byli Adam Urbaniak i Szymon Staszak, związani wcześniej z Radiem 66. Od 1998 roku organizacją imprezy zajął się Andrzej Mielcarek - miłośnik bluesa i przedsiębiorca, od początku wspierający ją jako sponsor .

W tym czasie Bluesonalia szybko stały się jednym z najważniejszych tego typu wydarzeń w kraju. Od 2000 roku odbywały się jako dwudniowy festiwal, w którym nagrodą 
główną była możliwość występu na najważniejszym polskim festiwalu - Rawie Blues. Ten rozdział Bluesonaliów zamknęła w 2002 roku tragiczna śmierć Andrzeja Mielcarka.

Reaktywował je rok później Robert Glapa z Konińskiego Domu Kultury, przywracając formułę jednodniowej prezentacji zespołów bluesowych. W 2010 roku, po porozumieniu z Robertem Glapą i KDK-iem, organizatorem Bluesonaliów zostało konińskie 
Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne In Art, w którego szeregach są m.in. twórcy imprezy Adam Urbaniak i Szymon Staszak oraz córka Andrzeja Mielcarka Marta Mielcarek.

Jak pokazuje historia, Bluesonalia to wydarzenie wędrowne. Impreza odbywała się w kilku klubach: "Pod Papugami" (na konińskiej Starówce), "Hutnik", "Music City Club", 
"Energetyk". Od 2010 roku Bluesonalia rozbrzmiewają w Oskardzie. Bluesonalia dziś to impreza międzynarodowa. Gościli na niej wykonawcy ze Stanów Zjednoczonych, Francji, Gruzji oraz cała plejada polskich artystów, m.in. Nocna Zmiana Bluesa, Night Riders, Seven B, Magda Piskorczyk, Romek Puchowski.

Martyna postrzegana jest jako artystka, która ma osobowość i swój styl. Jest niezależna od mód, konsekwentna w wyborach. Przekonuje swoją wypowiedzią muzyczną bo jest prawdziwa.

Martyna Jakubowicz jest jedyną w swoim rodzaju wykonawczynią ballad, będących kompilacją muzyki folk, blues, rock, etno, jazz, poetyckiej, z często wyczuwalną nutą orientalną. Sama komponuje większość swoich utworów. Na stałe współpracuje z Andrzejem Jakubowiczem, który jest autorem większości tekstów.

Jej piosenki są ciepłe, delikatne i refleksyjne, oparte na kobiecych emocjach, uczuciach i potrzebach. Śpiewa o miłości, samotności, nadziei, szukaniu prawdziwej więzi ale i o życiu w bardziej psychologiczno-socjologicznych aspektach.

Jej najnowsza płyta – Okruchy życia nagrana z zespołem Żona Lota otrzymała Nominację do Fryderyka w kategorii Album Folk 2011

Triumfalnie powraca polska królowa ballady. Choć określenie "triumfalnie" bardzo nie pasuje do Martyny Jakubowicz, wokalistki zawsze pozostającej trochę z boku i zajętej tym, co potrafi robić najlepiej. A najlepiej wychodzą jej utwory do słuchania po zmierzchu - jak nieśmiertelne W domach z betonu nie ma wolnej miłości czy Żagle tuż nad ziemią. Na nowej płycie znajdziemy takie właśnie bezbronne , pięknie zaśpiewane ballady - Awram, ojciec twój czy Lorca jest snem. Powitajmy oklaskami naszą własną Joni Mitchell. Trzeba tylko mieć nadzieję, że na następną płytę nie każe tak długo czekać. Twój Styl


Coroczne, jesienne koncerty o refleksyjnym zabarwieniu stały się już tradycją i mają swoją wierną publiczność. Na scenie Oskardu występowali m.in; Mirosław Czyżykiewicz, Elżbieta Adamiak, Stare Dobre Małżeństwo, Antonina Krzysztoń, Wolna Grupa Bukowina. W 2003 roku znakomity koncert piosenek Agnieszki Osieckiej dała grupa „Raz Dwa Trzy”, entuzjastycznie przyjęta przez licznie zgromadzoną widownię. Gościem zaduszkowego koncertu był także fenomenalny Janusz Radek z Piwnicy Pod Baranami. W 2005 roku gościliśmy Annę Marię Jopek. Zaproszenie przyjęli również Anita Lipnicka i John Porter, Grzegorz Turnau z piosenkami Marka Grechuty, Ewa Błaszczyk, Magda Umer i Andrzej Poniedzielski.

5 listopada 2011 g. 19.00 bilet 50,-